خسته اي شکسته ام

 ديگه بر خاک سياه اي خدا نشسته ام

 يه درخت خشک و زخمي زخمي از يه دشمنم

 مثل بيدي توي بارون داره ميلرزه تنم

ميخزه توي رگام زهر تلخ و تند مرگ

 قصه سقوط من قصه سقوط برگ

 ميسوزونه تنمو زخم آتيشه سپيد

خون خاکستريمو زير پوستم ميشه ديد 

مردن در فصل خزان زیباست

                                دوست دارم بجای خاک

                                                          گورم را پر از برگ کنند

آری

        مردن در پاییز و زیر برگها دفن شدن

                                                          زیباست

هنگامی که احساس می کردم با خوشبختی چند قدمی بیشتر فاصله ندارم

باز هم نیشتری به وجودم چنگ زد

و قلب عاشقم را مجروح ساخت

ای کاش بتوانم تا پایان این راه تاب بیاورم

دلم می خواهد در زیر پرتوهای گرم و عشق فروزان تو وجودم را گرم کنم

و در کنار تو چند صباحی را بگذرانم

                                       اندوه چيست
 
                                                عشق کدامست
 
                                                                 غم کجاست

بگذار تا بگويمت

                اين مرغ خسته جان
 
                                  عمريست در هواي تو
 
                                                           از آشيان جداست
 
بگذار سر به سينه من

                       تا که بشنوي آهنگ اشتياق دلي درد مند را
 
شايد که بيش از اين نپسندي به کار عشق
 
                                            آزار اين رميده سر در کمند را

                                       عکس رخساره ي ماهش را داد

گفتمش همدم شبهايم کو ؟

                                       تاري اززلف سياهش را داد
 
وقت رفتن همه را ميبوسيد

                                       به من از دور نگاهش را داد

يادگاري به همه داد و به من

                                        انتظار سرراهش را داد

                           بي خبر از حال و بيهوشم کند
 
ساقيا درد من را درمان نما
 
                           جرعه اي مي در دل ودر جان نما
 
ساقيا محتاج درمان توام
 
                            در سراي دل نگهبان توام

ساقيا درمان دردم دست توست

                            اين دل بشکسته ام درشصت توست

صدا كن مرا كه صدايت قلب شكسته ام را تسكين ميدهد

صدا كن مرا تا بدانم كه هنوز از ياد نبرده اي مرا

نشسته ام تا شايد صدايم كني

صدايم كني ومحبتت را نثارم كني

تا دلم را در آن به نمايش بگذارم.

در قامت يک فروشنده دوره‌گرد

عاشق تو شدم.

از اين روست که تمام خيابانهاي شهر

عشق مرا مي‌شناسند

گفتم بدان اسمان قلبم  بي تو بهاريست

همان لبخندي كه توان را از من مي ربود بر لبانت زينت بست

به ارامي از من  فاصله گرفتي

بي هيچ كلامي

من خاموش به تو نگاه مي كردم

در دل با خود مي گفتم:

اي كاش اين قامت نحيف لحظه اي

فقط لحظه اي مي انديشيد كه اسمان بهاري

يعني

ابرباران رعد وبرق و طوفان ناگهاني

و اين جمله ،جمله اي بود

بدتر از هر خواهش براي ماندن

و تمنايي  براي با او بودن

آرزو ميكنم كه كاش براي يك لحظه

فقط يك لحظه آغوش گرمت را احساس كنم

ميخواهم سر روي شانه هاي مهربانت بگذارم

تا ديگر از گريه كم نشوم

پس از اين ديگر

نه بخواب قاصدکي خواهم رفت
 
و نه تو ؛ روياي شبانه ام را به بازي بگير
 
نمي دانم به کجاي اين قصه بايد عادت کنم

 وقتي تو مي روي و من حتي در ميان اشکهايم نيز آواره مي شوم                   

و اون که دلش مي خواد هيچ وقت نياد

چقدر سخته که آدم وقتي دلش مي گيره

 
به ياد يه نفر از سرزمين هاي دور بيفته

 
و هيچ کاري از دستش بر نياد

 
چقدر سخته که آدم نتونه حرف دلشو به کسي بزنه ،

حتي نتونه چند قطره اشک از تو چشماي سياهش واسه تنها کسش بريزه

چقدر سخته که عشق آدم واسه هميشه بره و تنهاش بزاره

که تو رفتي و دلم ثانيه اي بند نشد

با چراغي همه جا گشتمو گشتم در شهر

هيچ کس!

 هيچ کس اينجا به تو مانند نشد

خواستند از تو بگويند شبي شاعرها

عاقبت با قلم شرم نوشتند

نشد .

نه آ نچنان وزين كه نشينم بر اين خاك
جنست ؟
نيمي مرا ز خاك ، نيمي دگر خدا
شغلت ؟
در كار كشت اميدم
شاكي تو ؟
خدا
نام وكيل ؟
آن هم خدا
جرمت؟
يك سيب از درخت وسوسه
تنها همين ؟
همين!!!!
حكمت؟
تبعيد در زمين
همدست در گناه؟
حواي آشنا
ترسيده اي؟
كمي
ز چه؟
كه شوم اسير خاك
آيا كسي به ملاقاتت آمده؟
بلي
كه؟
گاهي فقط خدا
داري گلايه اي؟
ديگر گلايه نه؟، ولي ...
ولي چه ؟
حكمي چنين آن هم يك گناه!!؟
دلتنگ گشته اي ؟
زياد
براي كه؟
تنها خدا
آورده اي سند؟
بلي
چه ؟
دو قطره اشك
داري تو ضامني؟
بلي
چه كسي ؟
تنها كسم خدا
در آ خرين دفاع؟
مي خوانمش كه چنان اجابت كند دعا

کاش مرگ دست خودم بود

کاش دلها اينقدر سخت و سرد نبود

کاش يک نفر دلش به حال من مي سوخت

چگونه توانستي رهايم کني و ذره ذره اب شدنم را تماشا کني

من محتاجم ،محتاج دست نوازشگري که اشکهايم را بزدايد

و براي تمام دردهايم حرفهايي از جنس اب و ايينه داشته باشد

                                                     تا ابد با درد و رنج خويش خلوت مي كنم

رفتي و با رفتنت كاخ دلم ويرانه شده

                                                     من در اين ويرانه ها احساس غربت مي كنم

چشمهايم خيس از باران اشك و انتظار

                                                     من به اين دوري خدايا كي عادت مي كنم ؟

مي روم قلب تو را پيدا كنم

                                                     برق چشمان تو را معنا كنم

 مي روم شايد كه در دشتي بزرگ

                                                     معني عشق تو را پيدا كنم

مي روم تا با نگاه گرم تو

                                                     اين دل ديوانه را شيدا كنم

                              روزگار اما وفا با ما نداشت

                                                                  طاقت خوشبختي ما را نداشت

                              پيش پاي عشق ما سنگي گذاشت

                                                                 بي گمان از مرگ ما پروا نداشت

                              آخر اين قصه هجران بود و بس

                                                                حسرت و رنج فراوان بود و بس

                              يار ما را از جدايي غم نبود

                                                               در غمش مجنون عاشق کم نبود

                             بر سر پيمان خود محکم نبود

                                                               سهم من از عشق جز ماتم نبود

                                            مرگ احساس مرا،ماتم نمي گيردکسي

 سالهامن رفته ام ازخاطرات اين وآن

                                           يک سراغ ساده هم ازمن نمي گيردکسي

 هنوز هم در پيچ و خم نادانسته هايم پرسه مي زنم

 هنوز راه حلي براي اين دلتنگي مرگ اور پيدا نکرده ام

 خسته ام

 خسته از اين راه بي پايان

 خسته و رنگ پريده از وحشت بي تو بودن

 هنوز درگيرودار احساسم دست و پا مي زنم .